W pierwszym okresie panowania Ludwika Węgierskiego Bydgoszcz ponownie stała się siedzibą książęcą, tym razem księcia zachodniopomorskiego.

Z Bydgoszczą ściśle związany był wnuk Kazimierza Wielkiego Kaźko Słupski, którego umierający bezpotomnie król chciał w ostatniej chwili ustanowić spadkobiercą tronu polskiego. Dlatego dwa dni przed swoją śmiercią (3 XI 1370) Kazimierz Wielki dokonał zapisu swemu wnukowi znacznego terytorium państwa, w tym terytorium bydgosko-wyszogrodzkiego. Niestety, zawarty poprzednio układ z Ludwikiem Węgierskim skutkował zakwestionowaniem testamentu króla przez możnych Korony. Za cenę zrzeczenia się praw do korony, Kaźko otrzymał jako lenno ziemie dobrzyńską i grody: bydgoski, wielatowski i wałecki. Wraz z Bydgoszczą książę przejął również terytorium bydgoskie razem z dawnym wyszogrodzkim oraz częścią terytorium inowrocławskiego (okolice Tuczna).

Nowy zasięg terytorialny posiadłości Kaźka stworzył później podstawę do rozciągnięcia na wspomniane okolice między Tucznem, a Bydgoszczą zasięgu starostwa - powiatu bydgoskiego.
Książę utworzył również urząd starosty bydgoskiego (Janusz 1375 r.), pod którego zarządem znajdowały się w.w. obszar przyszłego powiatu.  

Kaźko był twórcą (może odtwórcą po Przemyśle Kujawskim z pocz. XIV w.) także innych urzędów ziemskich, odtąd związanych z ziemią bydgoską: podczaszych (1372), podsędziów (1373), chorążych (1376). Za Jagiellonów pojawili się bydgoscy łowczy, podstoli, kanclerze, podkanclerze, marszałkowie itd. Urzędy te w części zlikwidowano w czasach późniejszych. Kaźko tytułowany był księciem szczecińskim, dobrzyńskim i bydgoskim.

Główną rezydencją Kaźka był zamek bydgoski, który sobie szczególnie upodobał; tutaj wydawał liczne dokumenty, tutaj znajdował się także jego dwór. Wypełniając obowiązki lennika, wziął udział w wyprawie na zamek w Złotorii nad Drwęcą, podczas której został ciężko ranny.Na wyraźnie życzenie księcia, przetransportowano go do Bydgoszczy na zamek, gdzie po kilku miesiącach zmarł (1377 r.) Pochowano go w kościele Cystersów w Koronowie.


Pieczęć piesza Kazimierza IV Słupskiego (1351-1377) z 1373 r. Źródło: Wikipedia Commons


Rządy księcia Władysława Opolczyka (1380-1392)  


Po śmierci Kaźka Słupskiego Bydgoszcz wróciła pod władzę króla polskiego, mimo pretensji zgłaszanych przez przyrodnich braci Kaźka: książąt zachodniopomorskich Warcisława VII, Bogusława VIII i Barnima.

W 1378 r. ziemię bydgoską król Ludwik Węgierski przekazał w lenno księciu Władysławowi Opolczykowi za rezygnację namiestnictwa na Rusi. Terytorium nadane księciu - Ziemia Dobrzyńska, terytorium gniewkowskie (inowrocławskie)  i bydgoskie - jest zgodne z późniejszym zasięgiem województwa inowrocławskiego i Ziemi Dobrzyńskiej, do którego należała także Bydgoszcz aż do końca okresu staropolskiego.

Książę Opolczyk był protegowanym Ludwika Węgierskiego, palatynem Węgier, a po objęciu przez króla węgierskiego tronu polskiego (1370-82), namiestnikiem Rusi Czerwonej i zaufanym przedstawicielem króla Ludwika w Polsce. Nie był on w naszym kraju (zwłaszcza w Wielkopolsce) lubiany z powodu proniemieckiego nastawienia.

Jednym z pierwszych przedsięwzięć księcia była próba reaktywacji Wyszogrodu.  Znalazło to odzwierciedlenie w lokacji na prawie chełmińskim Wyszogrodu, jaką książę wystawił 21 października 1382 r. Miasto miało zajmować miejsce w centrum dzisiejszego Fordonu, a zatem ok. 2 km na wschód od zniszczonego w 1330 r. grodu i nazywać się z niemiecka Hoghemburg.

Patrymonium miejskie obejmowało 4 wsie (Pałcz, Łoskoń, Miedzyń, Wyszogród) oraz 5 wysp (kęp) na Wiśle. Miasto miało prawo pobierania cła na Wiśle i prawo składu. Książę zobowiązał się wybudować most na Brdzie w Czersku wraz z obronnym przedmościem i przekazać go mieszczanom. Tego punktu jednak nie wykonał (prawdopodobnie budowę rozpoczęto, ale nie ukończono).


W miejscu, gdzie Władysław Opolczyk zobowiązał się zbudować stały most, dzisiaj znajduje się kolejowy most portowy.

Lokacja Wyszogrodu-Hoghemburga nie była zbyt udana. Miasto wobec konkurencji sąsiedniej Bydgoszczy, rozwijało się powoli. Pierwszymi mieszkańcami byli Niemcy, bądź Ślązacy oraz polscy mieszkańcy osady Wyszogrodu, gdyż w dalszych latach wieś została wyludniona.


Fordon - następca Hoghemburga, który uzyskał prawa miejskie od Władysława Opolczyka